Skip to main content

Rannsóknarverkefni doktorsnema

Bjarni Gunnar Ásgeirsson Bjarni Gunnar ÁsgeirssonRannsóknir á Skafinskinnu

Markmið verkefnisins er tvíþætt: annars vegar að rannsaka stöðu Skafinskinnu (GKS 2868 4to) meðal handrita Njáls sögu, og hins vegar að gera fullkomna lýsingu á skriftarfræðilegum og stafsetningarlegum þáttum handritsins ásamt handritafræðilegri lýsingu. Handritið verður skrifað upp í XML á táknréttan, stafréttan og samræmdan hátt. Uppskriftirnar verða síðan notaðar til að finna skriftarfræðilega og stafsetningarlega þætti til þess að ákvarða aldur handritsins og fjölda rithanda. Staða Skafinskinnu meðal Njáluhandrita verður endurskoðuð en slíkt verk hefur ekki verið unnið síðan á sjötta áratug 20. aldar. Skyldleiki handritanna verður skoðaður með því að bera saman lesbrigði þeirra og nýrri textafræði verður beitt við handritafræðilegu rannsóknina og athugun á ferli handritsins. Verkefnið mun veita verðmætar upplýsingar um stöðu Skafinskinnu meðal Njáluhandrita, en Skafinskinna er eitt af aðeins tveimur handritum Njálu sem hafa verið flokkuð í Z-flokk. Texti þess flokks er ekki eins þekktur og annarra flokka enda hafa útgefendur fyrst og fremst notast við handrit X- og Y-flokks við útgáfur sínar á sögunni. Verkefnið mun auka skilning okkar á handritageymdinni og verður að miklu gagni fyrir síðari rannsóknir á handritunum og framtíðarútgáfu Njálu, og mun auk þess nýtast við rannsóknir á sögulegri málþróun íslenskunnar.

Leiðbeinandi er Svanhildur Óskarsdóttir, rannsóknarprófessor við Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.

 

Dagbjört Guðmundsdóttir: Breytileiki í setningagerð íslensks unglingamáls: Áhrif ílags og viðhorfa

[Syntactic variation in Icelandic youth language: Effects from input and attitudes]Dagbjört Guðmundsdóttir

Meginviðfangsefni rannsóknarinnar er að kortleggja tilbrigði í íslensku unglingamáli og varpa ljósi á þau atriði sem hafa áhrif á þann breytileika. Leitast verður við að skýra hlutverk ílags (e. input) í því samhengi og þá sérstaklega hvaða áhrif aukið stafrænt ílag á ensku hefur, til dæmis vegna tilgátna um að aukið málsambýli geti hraðað málbreytingum sem þegar eru hafnar. Þá verður sérstaklega horft til viðhorfa unglinga til íslensku og ensku þar sem þekkt er að viðhorf geti haft víðtæk áhrif á framgang málbreytinga, ekki síst í málsambýlisaðstæðum.   Verkefnið er unnið innan rannsóknarverkefnisins Íslenskt unglingamál: Rannsókn á samskiptaaðferðum í raungögnum sem stýrt er af Helgu Hilmisdóttur, rannsóknarlektor á Árnastofnun. Byggt verður á samræðugögnum við 176 íslenska unglinga á aldrinum 13–18 ára en íslenskt unglingamál hefur hvorki verið aðalrannsóknarefni heils málfræðirannsóknarverkefnis né verið kannað áður með þessum hætti. Einnig verður unnið með gögn úr öndvegisverkefninu Greining á málfræðilegum afleiðingum stafræns málsambýlis sem stýrt er af Sigríði Sigurjónsdóttur og Eiríki Rögnvaldssyni en í rannsókn minni verða notaðar niðurstöður úr vefkönnun með um 2000 þátttakendum á aldrinum 3–98 ára og úr nákvæmari viðtölum við um 300 manna úrtak úr þátttakendum vefkönnunarinnar.

Leiðbeinandi er Sigríður Sigurjónsdóttir, prófessor í íslenskri málfræði við Háskóla Íslands.

 

Ermenegilda Rachel Müller: Uppruni og áhrif fyrstu sagnasafnanna sem prentuð voru á íslensku.

Leiðbeinandi er Margrét Eggertsdóttir, rannsóknarprófessor við Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum. Rannsóknin er styrk af Rannsóknasjóði (Rannís).

 

Johnny Finnssøn Lindholm: Kvæðabók séra Ólafs Jónssonar á Söndum í Dýrafirði [um 1560−1627]

Leiðbeinandi er Margrét Eggertsdóttir, rannsóknarprófessor við Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum. Rannsóknin er styrkt af Háskólasjóði Eimskipafélags Íslands.

 

Júlíana Þóra MagnúsdóttirÞáttur kyns í mótun og söfnun sagna- og þjóðtrúarhefða

Doktorsrannsóknin beinist að sagnamenningu íslenskra kvenna á 19. og 20. öld og ýmsum kynbundnum þáttum sagna- og þjóðtrúarhefðar. Til þessa hafa rannsóknir á íslensku sagnafólki einkum beinst að flytjendum ævintýra og miðar þessi rannsókn því öðru fremur að því að auka þekkingu okkar á sögumönnum sagna og hlutverki kyns, umhverfis og reynsluheims í mótun og miðlun þeirra. Við rannsóknina eru notuð viðtöl tveggja þjóðfræðasafnara eða söfnunarteyma segulbandasafns Stofnunar Árna Magnússonar í íslenskum fræðum, annarsvegar hjónanna Helgu Jóhannsdóttur og Jóns Samsonarsonar og hins vegar Hallfreðar Arnar Eiríkssonar. Þessir þjóðfræðasafnarar söfnuðu efni á seinni hluta 20. aldar frá heimildamönnum fæddum á síðustu áratugum 19. aldar og í byrjun 20. aldar og má því segja að rannsóknin beinist að síðustu kynslóð hins hefðbundna íslenska bændasamfélags. Rannsóknin nær til þeirra, á fjórða hundrað heimildakvenna þessara safnara, sem miðla sagnaefni í viðtölunum auk 100 karlkyns heimildamanna þeirra, sem notaðir eru sem samanburðarhópur í hluta rannsóknarinnar. Hún beinist að nokkrum ólíkum þáttum sagnahefðarinnar, meðal annars áhrifum kyns á söfnun og varðveislu sagnahefðar; kynbundnum mun á notkun frásagnaháttar og tegundum sagna;  og tengslum reynsluheims og athafnasviðs við sagnasköpun og vettvang sagnaskemmtana. Felst aðferðafræði rannsóknarinnar að miklu leyti í kortlagningu helstu þátta í sagnasjóðum sagnafólksins og athugunum á ólíkri tíðni þeirra meðal kvenna og karla.

Leiðbeinandi er Terry Gunnell, prófessor í þjóðfræði við Háskóla Íslands.

 

Katelin Parsons Katelin Parsons: Flutningur og félagslegt umhverfi bókmennta á íslenskri árnýöld

Íslenskar bókmenntir árnýaldar bera þess víða merki að vera samdar til flutnings eða upplestrar í félagslegu rými en ekki til lestrar í einrúmi. Verkefnið beinist að íslenskum samtíðabókmenntum eftir siðskipti (um 1550–1700) og áframhaldandi túlkun og dreifingu þeirra fram til nútímans, með áherslu á þýdd verk í bundnu máli. Rannsóknin leitast við að greina eðli félagslegra og leikrænna eiginleika íslenskra bókmennta árnýaldar, stöðu og áhrif evrópskra bókmennta samtímans og þær venjur sem hafa skapast í flutningi bókmenntaverka frá þessum tíma. Kjarni verkefnisins er ljóðabálkurinn Einvaldsóður (1658) en hann er umfangsmikil þýðing á kvæði eftir skoska ljóðskáldið Sir David Lyndsay. Í fyrsta hluta verkefnisins verður greint samfélagslegt samhengi þýðingarinnar eins og það kemur fram í  íslenskum verkum (þýddum og frumsömdum) um aftöku Karls 1. Englandskonungs og enska samveldið, 1649–1660. Í öðrum hluta verður efnisleg varðveisla Einvaldsóðs könnuð og handritafræðilegar aðferðir notaðar til að rýna í breytileika textans og efnislegt/félagslegt samhengi hans. Í samstarfi við tónskáldið Guðmund Stein Gunnarsson og Hljóðrannsóknarhóp LornaLab mun síðan verða gerð rannsókn á sjálfum flutningi verksins, sem verður frumsýnt í Reykjavík árið 2016 með sýningum í Kaupmannahöfn, Ósló og Gautaborg árið 2017.

Leiðbeinandi er Margrét Eggertsdóttir, rannsóknarprófessor við Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.

 

Katrín Lísa. L. Mikaelsdóttir: Norvagismar í íslenskum handritum frá 1350 til 1450

Markmið rannsóknarinnar er að kanna þróun norskra mál- og stafsetningareinkenna í íslenskum handritum og skjölum á tímabilinu 1350−1450. Þó að 15. öldin hafi hingað til verið álitin tímabil stöðnunar í sögu íslensks máls, stafsetningar og skriftar urðu langtímabreytingar vegna plágunnar 1402−1404 og eins vegna þess að ört dró úr norskum áhrifum á Íslandi. Þessar breytingar höfðu mögulega áhrif á talmálið. Þetta tímabil hefur þó fram að þessu ekki verið rannsakað kerfisbundið. Í þessu rannsóknarverkefni verður veitt fyrsta nákvæma og ýtarlega yfirlitið yfir þróun algengastra svokallaðra norvagisma. Á grundvelli þessara gagna verður unnt að greina hve djúpt norsk áhrif ristu í íslensku máli. Niðurstöðurnar munu þannig varpa ljósi á að hve miklu leyti þessi áhrif snertu sjálft tungumálið og að hve miklu leyti þau voru takmörkuð við ritmál. Einnig er aukið við þekkingu á sögu norsku og íslensku og á áhrifum svartadauða á íslenska málsögu. Sérstakri athygli verður beint að aðferðum málsnertinga; umfram allt að tengslum milli nátengdra mála og mállýskna. Niðurstöðurnar verða þannig notadrjúgar fyrir rannsóknir minna rannsakaðra málsambýla í öðrum samfélögum í framtíðinni.

Leiðbeinandi er Haraldur Bernharðsson, dósent við Íslensku- og menningardeild Háskóla Íslands. Verkefnið er styrkt af Rannsóknasjóði (Rannís).

 

Matteo Tarsi: Tökuorð og innlend orð í forn- og miðíslensku

Það er grundvallaratriði íslenskrar hreintungustefnu að forðast tökuorð og velja (eða smíða) innlend orð í þeirra stað. Þetta veldur því að oft myndast samheitapör í orðaforðanum, þar sem orð smíðuð af innlendum efnivið og tökuorð lifa saman hvor við hliðina á öðrum og keppa hvor við önnur. Svo er aftur komið á jafnvægi í orðaforðanum annaðhvort með því að fella úr notkun tökuorðið eða innlenda orðið eða með því að aðgreina þau á vissan hátt (t.d. að því er varðar formlega og óformlega málnotkun). Íslensk hreintungustefna er talin byrja um 1600 eða um það leyti er Arngrímur Jónsson lærði skoraði á samlanda sína að nota mál forfeðra sinna í tali og riti fremur en taka að láni orð og orðtök frá Dönum og Þjóðverjum. Í ritverkum fyrri alda eru mörg dæmi um samheitapör. Meginmarkmið rannsóknarinnar er að athuga hvernig samheitapör mynduð af innlendum orðum og tökuorðum haga sér í ólíkum textategundum á forn- og miðíslenskum tíma. Niðurstöður rannsóknarinnar eiga ekki aðeins erindi við Íslendinga, heldur einnig við alla þá sem áhuga hafa á íslensku máli og menningu erlendis, ekki síst þá sem fást við málræktarfræði og áhrif eins tungumáls á annað.

Leiðbeinendur eru Jón Axel Harðarson, prófessor við Háskóla Íslands, Veturliði Óskarsson, prófessor við Háskólann í Uppsölum, og Ari Páll Kristinsson, rannsóknaprófessor við Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.

 

Nikola Macháčková: Rannsókn á varðveislu handrita: Egils rímur og „Yngri Egla“

Egils saga er varðveitt í nokkrum handritum sem enn eru til í dag og er elsta handritsbrotið frá miðri þrettándu öld (AM 162 A θ fol.). Efni þessa verkefnis eru hins vegar mun yngri birtingarmyndir sögunnar, Egils rímur frá miðri sautjándu öld, og „Yngri Egla“, en hún er prósaverk og oft þekkt sem „Vitlausa Egla“. Sú síðarnefnda er að miklu leyti byggð á rímunum og er hún varðveitt í fjórum handritum frá sautjándu og átjándu öld. Sú gjörð að snúa sögum í bundið mál og svo aftur í prósa hefur mikið verið stunduð í íslenskri bókmenntahefð en hún hefur hingað til ekki verið rannsökuð ítarlega, þá sérstaklega þegar við kemur Íslendingasögum. Umbreyting texta þessarar vinsælu sögu á sautjándu og átjándu öld getur gefið okkur innsýn í viðtökur sögunnar, samfélag þessa tíma og hið breytilega bókmenntalega dálæti þjóðfélagsins.

Leiðbeinandi er Svanhildur Óskarsdóttir, rannsóknarprófessor við Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.

 

Romina Werth: Um áhrif þjóðsagna á íslenskar miðaldabókmenntir

Verkefnið felst í þverfaglegri rannsókn á sviði bókmenntafræði og þjóðfræði. Í stærra samhengi verður leitast við að sýna fram á ævintýragerðir og -minni í íslenskum miðaldabókmenntum, til að mynda fornaldarsögum, Íslendingasögum og riddarasögum. Áhersla verður þó einkum lögð á ævintýrið um Öskubusku sem tilheyrir ævintýragerð ATU 510: Cinderella sem finna má víðs vegar um heim og sem er ævaforn. Þekkt Öskubuskuminni á borð við týnda skóinn sem seinna mátast fullkomlega á kvenhetjuna, sem og minnið um réttu og röngu brúðina, verða borin saman við efnisþætti í íslenskum miðaldabókmenntum. Að auki virðist íslenska Öskubuskutilbrigðið Sagan af Mjaðveigu Mánadóttur, sem var skráð eftir munnmælum á 19. öld og er prentað í þjóðsagnasafni Jóns Árnasonar, fela í sér minni sem rekja má til íslenskra miðaldabókmennta, og þarfnast þau nánari athugunar. Í rannsókninni verður gerð grein fyrir áhrifum munnmælahefðar á íslenskar miðaldabókmenntir sem og erlendum fyrirmyndum og áhrifum sem hafa e.t.v. borist til Íslands með þýðingum, einkum á 13. og 14. öld.

Leiðbeinandi er Aðalheiður Guðmundsdóttir, prófessor í íslenskum bókmenntum fyrri alda við Íslensku- og menningardeild Háskóla Íslands. Rannsóknin er styrkt af Rannsóknasjóði Háskóla Íslands.

 

Roberto Luigi Pagani Roberto Luigi Pagani: Skrifarar og íslensk skrifaravenja á 15. öld

Markmið rannsóknarinnar er að gera yfirlit um og greiningu á þróun skriftar, máls og stafsetningar á „hinni löngu 15. öld“, þ.e. frá síðasta fjórðungi 14. aldar og fram á fyrsta fjórðung 15. aldar. Þetta tímabil í sögu íslenskrar skriftar og stafsetningar er stundum álitið tímabil stöðnunar í samanburði við aldirnar á undan, en það gerir það að verkum að erfitt hefur reynst að tímasetja bækur og skjöl frá þessum tíma á grundvelli skriftar og stafsetningar. Þetta tímabil hefur þó fram að þessu ekki verið rannsakað kerfisbundið. Í þessu verkefni verður ráðist í kerfisbundna rannsókn á helstu breytingum sem áttu sér stað í íslenskri skrift, stafsetningu og máli á þessum tíma með því að kanna valda þætti í fjölda skrifarahanda í handritum og bréfum frá öllum tímabilinu. Breytileiki frá einum skrifara til annars verður kannaður sérstaklega og einnig innri breytileiki í handritum sem eignuð eru einum og sama skrifara. Afrakstur verkefnisins verður fyrsta kerfisbundna rannsóknin á íslenskri skrift, stafsetningu og máli á 15. öld. Verkefnið skilar þannig ekki aðeins mikilsverðu framlagi til bættrar þekkingar okkar á þróun íslenskrar skriftar, stafsetningar og máls almennt, heldur mun hún hafa beint hagnýtt gildi með því að auðvelda aldursgreiningu handrita og bréfa frá tímabilinu.

Leiðbeinendur eru Haraldur Bernharðsson, dósent við Háskóla Íslands, Guðrún Þórhallsdóttir, dósent við Háskóla Íslands, og Guðvarður Már Gunnlaugsson, rannsóknardósent við Stofnun Árna Magnússonar. Verkefnið er styrkt af Rannsóknasjóði Háskóla Íslands.

 

Soffía Guðný GuðmundsdóttirArons saga Hjörleifssonar – tilurð, varðveisla og viðfangsefni Soffía Guðný Guðmundsdóttir

Saga Arons telst til samtíðarsagna og tengist atburðum sem greint er frá í Sturlunga sögu og Guðmundar sögu biskups A. Sagan hefur aðeins varðveist í einu miðaldahandriti frá fyrri hluta 15. aldar en í því voru tvær textaeyður þegar það var afritað á 17. öld. Saga Arons hefur þrívegis verið prentuð, sem viðauki Sturlungu eða Biskupasagna. Textaeyður voru þá fylltar efni úr Guðmundarsögu A og vísur Arons sögu taldar 16, þó einungis 11 séu varðveittar. Rannsóknin er þríþætt: 1) Handritageymdin er könnuð, m.a. vísnageymdin, og birt með rafrænum hætti. 2) Tilurð sögunnar og samsetning er rannsökuð, m.a. hvort ólíkir efnisþættir ásamt vísnageymd og samspili vísna og lausamáls varpi ljósi á ritun hennar og mögulega umritun. Rýnt er í textasamhengi Arons sögu, Guðmundarsögu A og Sturlungu, m.a. út frá rannsóknargögnum alþjóðlega útgáfuverkefnisins Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages, og tekist á við spurningar um víxlverkandi eða gagnkvæm textaáhrif í sagnaritun 14. aldar. 3) Viðfangsefni eru greind með nákvæmum lestri, og samanburðarlestri við samtímasögur og Íslendinga sögur. Efnisþættir, þemu og þræðir, minni og merking þeirra rædd, samhliða öðrum lykilatriðum í túlkuninni. Vísur Arons sögu verða búnar til útgáfu í 4. bindi Skaldic-útgáfunnar, með þeim rannsóknaraðferðum sem ritstjórnin hefur mótað.

Leiðbeinandi er Guðrún Nordal, forstöðumaður Stofnunar Árna Magnússonar í íslenskum fræðum. Rannsóknin er styrkt af Rannsóknasjóði (Rannís).

 

Teresa NjarðvíkTeresa Dröfn NjarðvíkFrá Ölvis rímum sterka til Bragða-Ölvis sögu

Rannsóknin miðast við sagnaþróun á Íslandi og samband milli hetjukvæða, rímna og sagna, með sérstakri áherslu á Ölvis rímur sterka og Bragða-Ölvis sögu. Rímurnar og sagan verða athugaðar og settar í samhengi við bókmenntaþróun síðmiðalda á Íslandi. Textaútgáfa á sögunni og rímunum myndi síðan fylgja verkinu í viðauka, þar sem efnið er ýmist óútgefið eða illaðgengilegt. Rannsóknin mun því ekki aðeins auka við þekkingu á bókmenntaflóru Íslands á fyrri öldum, sagnaþróun og samblöndum hefða, heldur mun hún einnig tryggja aðgengi að þessum áður óútgefnu textum og koma þeim þar með inn í fræðilega jafnt sem almenna umræðu. Eitt af markmiðum rannsóknarinnar er að gera þessa áður óútgefnu texta aðgengilega sem flestum notendum og því verða textarnir prentaðir stafrétt eftir handritum auk þess sem stefnt verður að því að prenta textana með nútímastafsetningu aftan við. Leitast verður við að útskýra íslenska bókmenntahefð og sagnaþróun og skilja hvernig frásagnir „flökkuðu“ milli bókmenntategunda og voru aðlagaðar í breytilegu formi í takt við samfélagið. Kenningar um sagnaþróun verða settar fram og útskýrðar og verkin tvö sett í samhengi við íslenska bókmenntaflóru í stærra samhengi.

Leiðbeinandi er Aðalheiður Guðmundsdóttir, prófessor í íslenskum bókmenntum fyrri alda við Íslensku- og menningardeild Háskóla Íslands.

 

Védís Ragnheiðardóttir Védís RagnheiðardóttirTilkoma og þróun frumsaminna riddarasagna í ljósi miðaldaævintýra

Meginmarkmið verkefnisins er að rannsaka tilkomu og þróun frumsaminna riddarasagna í ljósi svokallaðra exempla, sem ganga í norrænum frumheimildum undir ýmsum nöfnum, svo sem ævintýr, dæmi og dæmisaga, og hafa verið skilgreind sem stuttar sögur með fræðandi boðskap. Lögð er áhersla á þau ævintýr sem þýdd voru úr latínu á 12. og 13. öld og voru gefin út á 19. öld undir nafninu Islendzk æventyri. Tilgáta rannsóknarinnar verður prófuð á þrjá vegu: 1) athugun á miðaldahugtakanotkun um þessar tvær bókmenntagreinar, 2) tilviksrannsókn á tveimur textum (Klári sögu og Drauma-Jóns sögu), og 3) almennur samanburður minna milli bókmenntagreinanna. Meginaðferðafræðin að baki verkefninu er samanburðarlestur og nákvæmur lestur. Í tilviksrannsóknunum verða textar sagnanna bornir saman við ævintýr, rómönsur og þjóðsögur. Í almennum samanburði á notkun minna verður beitt nákvæmum samanburðarlestri á frumsamdar riddarasögur og ævintýr. Verkefnið mun varpa nýju ljósi á tilkomu og þróun frumsaminna riddarasagna og draga inn í umræðuna hið vanrækta rannsóknarsvið ævintýr.

Leiðbeinandi er Ármann Jakobsson, prófessor í íslenskum bókmenntum fyrri alda við Íslensku- og menningardeild Háskóla Íslands. Verkefnið er styrkt af Rannsóknasjóði Háskóla Íslands.

 

Yelena Sesselja Helgadóttir Yelena Sesselja HelgadóttirÍslenskar þulur síðari alda

Í doktorsverkefninu felst undirbúningur að útgáfu á þulum síðari alda (15.–20. öld), sem byggi á vísindalegum forsendum, ásamt rannsókn og lýsingu á þulum (í ritgerðarformi). Þulur síðari alda eru romsukennd þjóðkvæði sem lúta fáum bragfræðilegum reglum, einkennast af endurtekningum með tilbrigðum og eru síbreytilegar í flutningi. Þær eru einstæð þjóðkvæðagrein sem stendur mjög nálægt formúlukveðskap. Í rannsókninni er tekið sérstakt tillit til stöðu þulna í bókmenntasögulegu samhengi, m.a. með tilliti til annarra íslenskra munnmennta og bókmenntagreina, sambærilegs kveðskapar á öðrum Norðurlöndum og þróunar hefðarinnar frá fornum þulum til nútíðar. Reynt er að varpa ljósi á sérkenni íslenskrar þuluhefðar og gefa yfirsýn yfir langa þróunarsögu hennar.

Leiðbeinendur eru Vésteinn Ólason prófessor emeritus, Guðrún Nordal, forstöðumaður Stofnunar Árna Magnússonar í íslenskum fræðum, og Terry Gunnel, prófessor í þjóðfræði við Háskóla Íslands.